Vdekja nuk i merr të gjithë njësoj

Nga Gjergj Zefi

Në kujtim të Enrikut, njeriut që jetoi me dinjitet, me sensing e pudorit dhe me një etje të pashuar për jetën dhe lajmin.

Ka njerëz që e kalojnë jetën duke numëruar ditët. Ka të tjerë që i mbushin ditët aq dendur, sa vitet nuk arrijnë t’i zbusin. Enriku i përkiste kësaj kategorie.

Nuk jetoi gjatë. Jetoi shpejt.

Jo sepse kërkonte të sfidonte kohën. As sepse donte të linte gjurmë me çdo kusht. Thjesht nuk dinte të jetonte ndryshe. Lajmi e zgjonte para se të binte zilja e telefonit. Instinkti i gazetarit e çonte atje ku të tjerët mbërrinin me vonesë. Për të, gazetaria nuk ishte profesion. Ishte mënyra se si e shihte botën.

E kam njohur nga afër. Kam parë një njeri që nuk e reklamonte veten. Në një kohë kur shumë njerëz ndërtojnë figurën e tyre me zhurmë, Enriku zgjodhi pudorin. Nuk i pëlqente ta vinte veten në qendër. Nuk kërkonte mirënjohje. Nuk kishte nevojë për duartrokitje. Mjaftonte të bënte mirë punën e tij.

Pudori është një virtyt që koha jonë pothuajse e ka shmangur plotësisht. Jetojmë në një epokë ku gjithçka ekspozohet. Ku emocionet shndërrohen në spektakël. Ku edhe dhimbja kërkon audiencë. Enriku ishte ndryshe. Ai ruante një distancë fisnike mes vetes dhe botës. Nuk i shpallte betejat e tij. Nuk i shfaqte plagët. Nuk e përdorte jetën e tij si argument publik.

Ndoshta për këtë arsye, ikja e tij duket edhe më e padrejtë.

Vdekja na mëson gjithmonë të njëjtin mësim, që ne nuk e mbajmë mend kurrë. Ajo nuk pyet nëse ke ende plane. Nuk pyet nëse ke ende miq që të presin. Nuk pyet nëse ke ende lajme për të ndjekur apo njerëz për të përqafuar. Ajo vjen me qetësinë e saj të pamëshirshme dhe na kujton se koha nuk është pronë e askujt.

Kur largohet një gazetar i mirë, nuk humbet vetëm një njeri. Humbet një dëshmitar i kohës.

Por kur largohet një mik, boshllëku nuk matet me profesionin. Ai matet me bisedat që nuk do të zhvillohen më. Me telefonatat që nuk do të bien më. Me ato fjali të zakonshme, që në çastin kur mungojnë, kupton se ishin pjesë e rendit të jetës tënde.

Ne kemi prirjen të mendojmë se njerëzit mbeten gjallë përmes veprave që lënë pas. Nuk është gjithmonë kështu. Njerëzit mbeten gjallë edhe përmes mënyrës se si na kanë bërë të ndihemi. Përmes qetësisë që sillnin në një bisedë. Përmes besimit që të jepnin pa e thënë. Përmes pranisë së tyre, e cila dukej e zakonshme derisa u bë mungesë.

Enriku jetoi me dinjitet. Jetoi me pasion. Jetoi pa bujë. Në fund, ndoshta kjo është forma më e vështirë e jetës. Të kalosh mes njerëzve pa kërkuar t’i mahnisësh.

Sot nuk dua të flas për vdekjen e tij. Dua të flas për jetën që la pas. Për kujtimin e një njeriu që nuk e ngatërroi kurrë famën me vlerën dhe zhurmën me rëndësinë. Për një mik që iku shumë herët, por që nuk jetoi kurrë përgjysmë.

Lamtumirë, Enrik!

Ka njerëz që e masin jetën me numrin e viteve. Ka të tjerë që e masin me intensitetin e ditëve. Ti na mësove se vitet nuk janë gjithmonë masa e vërtetë e një jete./Pamfleti